گفت: تورو!

پرسید: تو چی؟ منو بیشتر دوست داری یا زندگی رو؟

گفتم:زندگی رو!

قهر کرد ورفت برای همیشه......دیگه بر نگشت......

آخه نمی دونست اون همه ی زندگی من بود....

تو تنها مونس من بودی کجا رفتی

برات یه سبد عشق آوردم چرا رفتی؟

نگاه من بهت گفت می خوام تو رو اما

به فریاد نگاه خیس من بی اعتنا رفتی

از آن روزی که شنیدی دعای صبحگاهم را

شدا از خویشتن مغرور رو با باد رفتی

تو تنها آشنا بودی در این غربت که من بودم

ز دریای وجود من مثال نا خدا رفتی

نه می گویم که برگردی نه می گویم چرا رفتی

ولی یک روز می فهمی که با گناه  رفتی

کاش میشد اشک را تهدید کرد

کاش میشد در میان لحظه ها

پرنده زیباست نه برای قفس

باز نمی کردی

این دیوارهای خراب

این اجاق خاموش تو را آزار خواهند داد

ای تماشاگر مبهوت!

***

خش خش

خش خش

صدای مار می آید

در جان تاکستان نفس مار پیچیده است

هر چه شراب انداخته ام

زهر خواهد شد

*این روزها... فکر می کنم... بهانه های کوچکم برای زندگی حالا دیگر بهانه نیستند ... خود زندگی شده اند... درست مثل بودن تو...

اگر باران بودم انقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم ..اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم ..اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم ..اگر عشق بودم اهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ..ولي افسوس که نه بارانم ..نه اشک ..نه گل و نه عشق.. اما هر چه هستم دوستت دارم...

هیچ کس نمی تونه به دلش یاد بده که نشکنه

ولی من تونستم حداقل یادش بدم

که وقتی شکست

لبه ی تیزش دست اونی رو که شکسته نبره