هیچ کس مانند من تنها نبود

                                                   هیچ کس دردی ز دردم بر نداشت                                             

                                                                       بلكه دردي بر دردم گذاشت                                 

                                                            هيچ كس فكر مرا باور نكرد   

                                              خطي از شعر مرا باور نكرد

                             هيچ كس معناي آزادي نگفت

                                       در وجودم رد پايش را نجست

                                                        هيچ كس آن يار دلخواه نشد

                                                                   هيچ كس دمساز و همراهم نشد

                                                        هيچ كس جز من چنين مجنون نبود

                                                در كلاس عاشقي دلخون نبود

                                   هيچ دردي را نكرد از من دوا                                   

                        جز خداي من خداي من خدا

شگفتا! وقتی که بود،نمیدیدم...وقتی می خواند نمیشنیدم..وقتی دیدم که

نبود!...وقتی شنیدم که نخواند!چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و

زلال،در برابرت می جوشد و میخواندو می نالد،تشنه آتش باشی و نه آب،وچشمه

که خشکید...چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت

وآتش کویر را تافت و در خود  گداخت واز زمین آتش روئید و از آسمان آتش بارید،تو

تشنه آب گردی و نه آتش

من از حقيقت بی پايان ، از تصويری بی نشان ، از عشق يک آهو می ترسم!

 من از روزگار سنگدل از بايدها و نبايدها می ترسم،

می ترسم از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زيبايی ، من از روح

سرگردان زندگی،

از گريزان بودن ياران می ترسم،

از صدای پای رهگذران می ترسم ...

از آنچه هستيم و هست می ترسم ،

 از جاده بی انتهايی که عاقبت مرا آواره خود خواهد ساخت می ترسم!

از لحظه ها و ساعتهايی که مرا نيز همانند خودشان بی عاطفه کرد .

می ترسم از خود فراموشی دلهای پاک...

 مـی ترسم !...