من از حقيقت بی پايان ، از تصويری بی نشان ، از عشق يک آهو می ترسم!

 من از روزگار سنگدل از بايدها و نبايدها می ترسم،

می ترسم از آغاز هر سرنوشت و از طلوع هر زيبايی ، من از روح

سرگردان زندگی،

از گريزان بودن ياران می ترسم،

از صدای پای رهگذران می ترسم ...

از آنچه هستيم و هست می ترسم ،

 از جاده بی انتهايی که عاقبت مرا آواره خود خواهد ساخت می ترسم!

از لحظه ها و ساعتهايی که مرا نيز همانند خودشان بی عاطفه کرد .

می ترسم از خود فراموشی دلهای پاک...

 مـی ترسم !...