شگفتا! وقتی که بود،نمیدیدم...وقتی می خواند نمیشنیدم..وقتی دیدم که

نبود!...وقتی شنیدم که نخواند!چه غم انگیز است که وقتی چشمه ای سرد و

زلال،در برابرت می جوشد و میخواندو می نالد،تشنه آتش باشی و نه آب،وچشمه

که خشکید...چشمه که از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد و به هوا رفت

وآتش کویر را تافت و در خود  گداخت واز زمین آتش روئید و از آسمان آتش بارید،تو

تشنه آب گردی و نه آتش